2017, മാർച്ച് 31, വെള്ളിയാഴ്‌ച

പ്രിയപ്പെട്ട കാതറീന്‍......

പ്രിയപ്പെട്ട കാതറീന്‍......

ഒരുപാട് സമയമെടുത്തു... നിന്നെ മനസ്സില്‍ നിന്നും മായ്ച്ചു കളയുന്നതിനായിട്ട്... ഒടുവില്‍ ഞാന്‍ വിജയിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് തോന്നുന്നു... ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കുമ്പോള്‍... നടക്കുമ്പോള്‍... ചിന്തിക്കുമ്പോള്‍... സ്വപ്നങ്ങളെ വ്യഖ്യനിക്കുമ്പോള്‍... എപ്പോഴും നിന്നോട് സംസാരിച്ചാണ് ഞാന്‍  തുടങ്ങിയിരുന്നത്.  "പ്രിയപ്പെട്ട കാതറീന്‍ നീ കേള്‍ക്കുന്നുണ്ടോ??" എന്റെ മനസ്സിലെ സംഭാഷണങ്ങളുടെ തുടക്കങ്ങള്‍ എപ്പോഴും നിന്റെ പേരില്‍ തന്നെ ആണ് തുടങ്ങിയിരുന്നത്.  

ഇപ്പോഴാണ് ഞാന്‍ എന്റെ ചുറ്റുപാടുകളെ ശ്രദ്ധിച്ചുതുടങ്ങിയത്... എത്രമാത്രം വര്‍ണാഭമാണ് അവ... പൂക്കളും പുഴകളും പാട്ടുകളും പിന്നെ  സുന്ദരികളായ മറ്റു പെണ്‍കുട്ടികളും... ഒക്കെയും  ഞാന്‍  ശ്രദ്ധിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു  പിന്നെയും...  ഇപ്പോഴാണ് എന്റെ കാഴ്ചകളില്‍... മനസ്സില്‍... അവ എല്ലാം സ്ഥാനം പിടിക്കുന്നത്.. നീ ഇറങ്ങിപ്പോയ  ശൂന്യതയിലാണ് അവര്‍ കൂട് വെച്ചിരിക്കുന്നത്....

ഇനി എന്നെങ്കിലും  നേരിട്ട് കാണുമ്പോള്‍ നിനക്ക് നല്‍കാനായി  ഒരു പുഞ്ചിരി ഞാന്‍ എന്റെ മനസ്സില്‍ സൂക്ഷിച്ചു വെച്ചിട്ടുണ്ട്.... നിന്നോട് പരിഭവങ്ങളില്ലാതെ... ദേഷ്യങ്ങള്‍  ഇല്ലാതെ... പിണക്കങ്ങള്‍ ഇല്ലാതെ  എന്റെ ഹൃദയത്തില്‍ നിന്നും ഒരു പുഞ്ചിരി..... അപ്പോള്‍ കാണാം"

അവസാന വരിയും ഡയറിയില്‍ കുറിച്ച് വെച്ച് പേന അതെ പേജിന്റെ ഉള്ളില്‍ വെച്ച് ഡയറി മടക്കി ആളൊഴിഞ്ഞ റെയില്‍വേ സ്റെഷനിലെ  ബെഞ്ചില്‍ ഉപേക്ഷിച്ചു,  അവന്‍ തിരക്കുകള്‍ ഒന്നുമില്ലാതെ ചാറ്റല്‍ മഴ പെയ്യുന്ന, ഒരിക്കലും കൂട്ടിമുട്ടാത്ത പാളത്തിലൂടെ ഇരുളിലേക്ക് നടന്നകന്നു.....

2017, മാർച്ച് 10, വെള്ളിയാഴ്‌ച

പൂവുകള്‍ക്ക്...

ഇലകള്‍ കൊഴിയുന്ന
മാര്‍ച്ച് മാസങ്ങളില്‍ അന്ന്
വിദ്യാലയങ്ങളില്‍ നിന്നായിരുന്നു
നമ്മള്‍ യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങിയത്..
പിന്നീട് പരസ്പരം  ജീവിതത്തില്‍ നിന്നും 

മനോഹരമായ ഒരു കവിതയോട്
ഉപമിക്കാന്‍ വയ്യ നിന്നെ...
കവിതകള്‍ നുണകളാണ്..
അടുക്കും ചിട്ടയിലും ഒതുക്കി വെക്കുന്ന
മനോഹരമായ നുണകള്‍...
 
ഒരു പത്തുമണിപ്പൂവിന്റെ
മനോഹാരിതയുണ്ട് നിനക്ക് ഇപ്പോഴും....
ഒരുസായന്തനത്തില്‍ ഒരുവാക്ക് പോലും
പറയാതെ കൊഴിഞ്ഞു പോകും അവര്‍....
നിറമാര്‍ന്ന ഒരു ഓര്‍മ്മ മാത്രം ബാക്കിയാകും..

ഞാന്‍ പിന്നെയും കാണുകയാണ് നിന്നെ....
ആദ്യമായ് കാണുന്ന പോലെ....
പിന്നെയും കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു നിന്നെ...
എത്ര കണ്ടാലും മതി വരാത്ത പോലെ...


പൂക്കളുടെ നെടുവീര്‍പ്പിനും നിശബ്ദതക്കും
നിനവിനും കനവിനുമെല്ലാം
എന്തൊരു ഗന്ധമാണ്... അവ
നല്ലൊരു നാളെയുടെ പ്രതീക്ഷയാണ്..


നീ നല്‍കിയ നിമിഷങ്ങളും  ഞാനെടുത്ത
ഓര്‍മകളുമെല്ലാം പെയ്യുന്ന മഴയില്‍
നിന്റെ വേരുകള്‍ക്കൊരു വളമായി മാറിടട്ടെ..
ഒരായിരം പൂക്കളും വിരിഞ്ഞിടട്ടെ...

2017, ഫെബ്രുവരി 24, വെള്ളിയാഴ്‌ച

തിരക്കുകളെ കുറിച്ച്....

കാലം തെറ്റി, ദിക്ക് -
തെറ്റി, പെയ്യുന്ന മഴ
 പോലെ ആയിരുന്നു
നിന്റെ വാക്കുകള്‍..

ആകാശസീമകളില്‍നിന്ന്
ആഴക്കടലിലെക്കെന്ന പോലെ
 നിലയില്ലാതങ്ങനെ ഞാനും...

നിന്‍ കൈകോര്‍ത്തു,
ഈ മണ്ണിലൂടെ നടക്കാന്‍,
ഇനിയെത്ര ജന്മം നാം
മരിച്ചു ജനിക്കണം?

"ഒക്കെയും മറന്നതല്ലേ.. പിന്നെയും??"
കെറുവിച്ചു കൊണ്ടോരിക്കല്‍
നീ ചോദിച്ചു.....

മരുഭൂമിയില്‍ ഇപ്പോള്‍
മഴക്കാലമാണ് പെണ്ണെ....
ഓര്‍മകളുടെ പെയ്താണ് ..


എഴുതിത്തുടങ്ങാത്തൊരു,
കഥയാണ്‌ നമ്മള്‍...
ചുവപ്പ് മഷി കലങ്ങി-
പടര്‍ന്നൊരു ചെറുകഥ..

തനിച്ചിരിക്കുമ്പോഴോന്നു,
സ്വയം ചോദിച്ചു നോക്കണം...
ദിശ മാറിയോഴുകിയത്
ആര്‍ക്കു വേണ്ടിയെന്ന്....

മറന്നു തുടങ്ങിയെന്നു
കള്ളം പറയണം...
മുഖത്തൊരു കള്ളച്ചിരി
ചേര്‍ത്തു വെക്കണം...

അറിയാതെ പോയൊരു
മഴക്കാലത്തിന്നോര്‍മയ്ക്ക്...
ഇല്ലാത്ത തിരക്കുകളെ,
ഊതി വീര്‍പ്പിക്കാം നമുക്ക് ഇനി..

2017, ഫെബ്രുവരി 18, ശനിയാഴ്‌ച

നമ്മൾ എന്താണ് ഇങ്ങനെ...


എന്തും തുറന്നു പറയാൻ അനുവാദമുണ്ടായിരുന്നിട്ടും നിന്നെ ഞാൻ സ്നേഹിക്കുന്നു എന്ന് പറയാൻ മാത്രം ഞാൻ മറന്നതെന്താകും....

ഒറ്റക്കിരുന്നപ്പോഴൊക്കെ കൂട്ടിരുന്നെങ്കിലും...
ജീവിതം മുഴുവനും കൂട്ടിരിക്കട്ടെ എന്ന് ചോദിക്കാതിരുന്നതെന്താകും...

പൂർവജന്മങ്ങളിൽ എപ്പോഴോ കണ്ടു മുട്ടിയിരുന്നിരിക്കണം നമ്മൾ..
ഓർമകളുടെ ഒരംശം എവിടെയോ ബാക്കി വെച്ചിരുന്നിരിക്കണം..

പിന്നെയും പിന്നെയും പിന്നെയും ഒറ്റ വാക്കിൽ
 ജീവിതത്തെ നമ്മൾ തളച്ചിടുന്നു..... വിധി.....

2016, ഡിസംബർ 23, വെള്ളിയാഴ്‌ച

ഒരു കൊച്ചു സ്വപ്നത്തിന്റെ നിനവില്‍...

ജോലിത്തിരക്കുകളുടെ ശല്യമില്ലാത്ത അവധി ദിനങ്ങളെ
മൂടിപ്പുതച്ചു ഉറങ്ങി തീര്‍ക്കണം...

ഭാരങ്ങളെല്ലാം അഴിച്ചു വെച്ച് മനസ്സ് അങ്ങനെ പാറിപ്പറക്കണം..
അപ്പൂപ്പന്‍ താടി പോലെ.. മിന്നാമ്മിന്നി പോലെ...

ചിലപ്പോള്‍ ഇതുവരെ കാണാത്ത ലോകത്തിലേക്ക്...
ചിലപ്പോ ഒരിക്കലും തിരിച്ചു കിട്ടാത്ത കാലത്തിലെക്കും...

ചിലപ്പോള്‍ യാത്ര പോലും പറയാതെ പടിയിറങ്ങി പോയവര്‍
കണ്ണ് നിറയ്ക്കാനായി പിന്നെയും മടങ്ങിയെത്തും..

സ്കൂള്‍ യൂണിഫോം അണിഞ്ഞ കാഴ്ചകള്‍കടന്നുവന്നാല്‍..
കണ്ണുകള്‍ മുറുക്കിയടച്ചു ആ കാഴ്ചകളെ വളരാന്‍ അനുവദിക്കണം

ഒരു നോക്ക് കാണാന്‍ കൊതിച്ചവള്‍ അരികിലെത്തുമ്പോള്‍
പിന്നെയും തൊണ്ട വരണ്ട്, ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂടുന്നതായി തോന്നാം

ഇന്നത്തെ മനസ്സില്‍, നിറയെ അന്നത്തെ ഭാവങ്ങള്‍
ഒരിക്കലെങ്കിലും തിരിച്ചു കിട്ടാന്‍ കൊതിച്ച നിമിഷങ്ങള്‍..

ഓഫ്‌ ചെയ്യാന്‍ മറന്നു പോയൊരു അലാറത്തിന്റെ ശല്ല്യമുണ്ടാകും വരെ
കാഴ്ചകള്‍ നിറയെ മണ്മറഞ്ഞു പോയോരാകാലവും...

2016, ഒക്‌ടോബർ 8, ശനിയാഴ്‌ച

ഓര്‍മപ്പൂക്കളം

രണ്ടു വര്‍ഷത്തെ സൗദി ജീവിതത്തിനു ശേഷം നാട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തിയ ആദ്യ ഓണം. തിരുവോണ ദിവസം....കാലത്തുള്ള അമ്പലത്തില്‍ പോക്കും പത്രം വായനയുമൊക്കെ കഴിഞ്ഞു വീട്ടില്‍ ചുമ്മാ മൊബൈലും കുത്തി, പുറത്തേക്ക് പോകാനായിട്ട് നില്‍ക്കുമ്പോഴാണ് അച്ഛന്‍ പുറത്തു നിന്നും വരുന്നത്... വന്നു കയറിയപ്പോഴേ മനസ്സിലായി.. ആള് നല്ല ഫിറ്റ്‌ ആണ്... സാധാരണ ഇങ്ങനെ പതിവില്ലാത്തത് ആണ്.. അതും കാലത്ത് തന്നെ.. പ്രത്യേകിച്ചു തിരുവോണത്തിന്....
വന്നു കയറിയ ഉടനെ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു..

"നല്ലൊരു ദിവസായിട്ട് കാലത്ത് തന്നെ ഫിറ്റ്‌ ആണല്ലോ.."

മറുപടി ആയിട്ട് എന്നെ അടുത്തേക്ക് വിളിക്കുകയാണ്‌  ഉണ്ടായത്..

"നീ ഇങ്ങു വന്നെ.."

ഞാന്‍ ചോദിച്ചു..
"എന്തെ?"

"ഇന്ന് നിന്റെ ഒരു കൂട്ടുകാരനെ ഞാന്‍ ബാറില്‍ വെച്ച് കണ്ടു..."

  പരമാവധി നിസംഗത മുഖത്ത് വരുത്തി ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.."ഒഹ്ഹ അതിന്.."

"അവന്‍ കുടിക്കുമെന്നു ഞാന്‍ കരുതിയില്ല.... പക്ഷെ.....അവനെ കുറിച്ച് ഞാന്‍ ഇങ്ങനൊന്നും കരുതിയിരുന്നില്ല.. അവന്‍ എന്നെ കണ്ടില്ല.. പക്ഷെ ഞാന്‍ അവനെ കണ്ടു"

"mm അത് അവന്റെ ഇഷ്ടമല്ലേ... അവന്‍ കഴിക്കട്ടെ..."  ഞാന്‍ സംഭവത്തെ  വളരെ നിസ്സാരവല്‍ക്കരിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു...

"അവന്‍ കഴിച്ചോട്ടെ.... ഞാന്‍ പറഞ്ഞു വന്നത് നിന്റെ കാര്യമാ"

"ഇതില്‍  ഞാന്‍  എന്ത് ചെയ്യാനാ?" അച്ഛന്‍ പറഞ്ഞു വരുന്നത് എങ്ങോട്ടാണ് എന്ന് മനസ്സിലാവാതെ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.

"നീ ഇതൊന്നും കഴിക്കില്ല എന്നാണ് ഞാന്‍ വിചാരിക്കുന്നത്... എന്ന് നിന്നെ ഇതേപോലെ കാണുന്നോ അന്നേ ഞാന്‍ മാറി വിശ്വസിക്കുള്ളൂ"

ഉള്ളില്‍ വന്ന അങ്കലാപ്പ് പുറത്തു കാണിക്കാതെ, വിഷയം മാറ്റാനായി  ഞാന്‍ മുഖത്തൊരു ചിരി വരുത്തി പറഞ്ഞു..

"ഹി ഹി..  അച്ഛനെ.... നല്ല ഫിറ്റാ... പോയി കെടന്നുറങ്ങാന്‍ നോക്ക്"

അച്ഛന്‍ വിടാന്‍ ഉദ്ധേശമില്ലയിരുന്നു..

"ഞാന്‍ ആടിന് വെള്ളം ഒക്കെ കൊടുത്തിട്ട് ഉറങ്ങിക്കൊളാം നീ ഇത് പറ"...

പിന്നെ അവസാന അടവ് എന്നാ നിലയില്‍ ഞാന്‍ വെറുതെ ദേഷ്യപ്പെട്ടു...

"വെറുതെ നല്ല ദിവസായിട്ട് കുടിച്ചിട്ട് വന്നിട്ട് വെറുതെ അലമ്പ് ആക്കാതെ കെടന്നു ഉറങ്ങു.. ആടിന് അമ്മ കൊടുത്തോളും വെള്ളം... അല്ല പിന്നെ"

ഇതൊക്കെ കേട്ട് നിന്ന അമ്മയോട് ഞാന്‍ പറഞ്ഞു..

"കാലത്ത് തന്നെ ഫിറ്റായ് വന്നിട്ട് വെറുതെ..."

അമ്മ ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഒന്ന് ഇരുത്തി മൂളി... അങ്ങനെ ഓരോന്ന് പറഞ്ഞു  അച്ഛന്‍ അവിടെയും ഇരുന്നു.. ഞാന്‍ പതുക്കെ അവിടെ നിന്ന് ഊരിപ്പോരുകയും ചെയ്തു. പിന്നെ സദ്യയുടെ സമയത്ത് മാത്രമാണ് ഞാന്‍ വീട്ടില്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത്...
....
....
....
രണ്ടു വര്‍ഷങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു വീട്ടില്‍ ഓണം കൂടിയിട്ട്..വീട്ടിലെ എന്റെ അവസാനത്തെ ഓണമായിരുന്നു അത്..അടുത്ത ഓണക്കാലം  ആയപ്പോഴേക്കും എല്ലാവരോടും യാത്ര പറഞ്ഞു ഞാന്‍ പ്രവാസത്തിലേക്ക് കുടിയേറി.. ഇപ്പോഴും ഞാന്‍ പ്രവാസത്തിലാണ്.. പക്ഷെ ഈ ഓണത്തിന് ഞങ്ങളെ എല്ലാവരെയും തനിച്ചാക്കി അച്ഛന്‍ യാത്രയായ്..യാത്ര പോലും പറയാതെ...
 അച്ഛനോട് നേരിട്ട് പറഞ്ഞതല്ല എങ്കില്‍ കൂടിയും എന്നെ കുറിച്ച് അച്ഛന്റെ മനസ്സിലുള്ള ഒരു "കള്ളം ഉണ്ട്..... അത് തുറന്നു പറയാനുള്ള ഒരു അവസരം കൂടെ കിട്ടിയില്ല..... പ്രിയപ്പെട്ടവരോട് പറയുന്ന കള്ളങ്ങള്‍ നമ്മള്‍ ഉടനെ തിരുത്തണം... പിന്നീട് സത്യം പറയാന്‍ ഒരു അവസരം കിട്ടിയില്ലെങ്കിലോ...
ഇനിയും ഒരുപാട് ഓണക്കാലങ്ങള്‍ കടന്നു വരും... പക്ഷെ..
അപ്പോഴൊന്നും മുറ്റം ചെത്തിമിനുക്കല്‍ ഒന്നും ഉണ്ടാകില്ല...
അത്തത്തിനു പൂക്കളമിടാന്‍ "മണ്‍തറ" പേരിനു മാത്രമാകും.... "ത്രിക്കാക്കരപ്പ"ന്റെ എണ്ണവും കുറയും...
തുമ്പച്ചെടി പറിക്കാന്‍ ആളില്ലാതാവും,..
കാരണം തിരക്കുകള്‍ ഇല്ലാതിരുന്ന ഒരാള്‍ ആയിരുന്നു...
 വളരെ തിരക്കിട്ട് ഞങ്ങളില്‍ നിന്നും അകന്നു പോയത്..

2016, ഓഗസ്റ്റ് 4, വ്യാഴാഴ്‌ച

അനാഥന്‍

ഈ എഴുതുന്നത് പപ്പുവിനെ കുറിച്ചാണ്.. പപ്പു എന്ന പദ്മനാഭനെ കുറിച്ച്....
പേര് കേട്ട് തെറ്റിദ്ധരിക്കേണ്ട, പപ്പു ഞങ്ങളുടെ പട്ടിക്കുട്ടിയാണ്, അച്ഛന്റെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട പപ്പു! അടുത്ത വീട്ടിലെ പട്ടി പ്രസവിച്ചപ്പോള്‍, എടുത്തു കൊണ്ടു വന്ന ഒരു വെളുത്ത പട്ടിക്കുട്ടിയാണ് പപ്പു. ചെറുപ്പംമുതലേ അവനെ നോക്കി വളര്‍ത്തിയത് അച്ഛനായിരുന്നു, അച്ഛന്റെ പിന്നില്‍ നിന്നും മാറാതെ അവനും വളര്‍ന്നു....
അവനെ കൊണ്ടുവന്നിട്ട് ഒരു വര്‍ഷത്തോളം കഴിഞ്ഞാണ് ഞാന്‍ നാട്ടിലേക്കെത്തുന്നത്. ചേച്ചി പറഞ്ഞറിഞ്ഞ അതേ പോലെത്തന്നെ ആയിരുന്നു അവന്‍, വെളുത്തു സുന്ദരനായ ഒരു പേടിത്തൊണ്ടന്‍! വളരെ പെട്ടെന്ന് തന്നെ എന്നോടും അവന്‍ ഇണങ്ങി. എങ്കിലും അവന്‍ എന്നെ സംബന്ധിച്ച് ആദ്യമൊക്കെ ചെറിയൊരു പ്രശ്നക്കാരനായി മാറി. സാധാരണ പോലെ രാത്രി വളരെ വൈകി വീട്ടില്‍ എത്തുമ്പോള്‍, ആരെയും അറിയിക്കാതെ അകത്തു കയറി മിണ്ടാതെ വാതില്‍ അടച്ചു കിടക്കുകയാണ് പതിവ്. അമ്മയെ വിളിച്ചാല്‍ പിന്നെ വൈകി വന്നതിനുള്ള ചീത്ത കേള്‍ക്കും. പപ്പു വന്നതില്‍പ്പിന്നെ അത് നടക്കാതെയായി! രണ്ടു ദിവസം എന്റെ തലവെട്ടം കണ്ടപ്പോഴേ വലിയ ശബ്ദമുണ്ടാക്കി അവന്‍ എല്ലാവരെയും വിളിച്ചുണര്‍ത്തി. എനിക്ക് കേള്‍ക്കേണ്ടത് കേള്‍ക്കുകയും ചെയ്തു. പിന്നീട് അവനു തന്നെ മടുത്തപ്പോള്‍ അവന്‍ ആ ശീലം നിര്‍ത്തി. രാത്രിയില്‍ എന്നെക്കാണുമ്പോള്‍ ഓടിക്കിതച്ച് അടുത്തേക്ക് വരും. പിന്നെ മിണ്ടാതെ വാലാട്ടി പിന്നാലെ വന്ന്‍ ഉമ്മറത്ത് ഇരിക്കും. പിന്നെപ്പിന്നെ രാത്രി എന്നെ കണ്ടാല്‍ അവന്‍ കണ്ട ഭാവം നടിക്കാതെയായി.
പകലുകള്‍ അവന്‍ ഉമ്മറത്ത്‌ തന്നെ കഴിച്ചു കൂട്ടി. അഴിച്ചു വിട്ടാല്‍ പറമ്പില്‍ അച്ഛന്‍റെ കൂടെപ്പോയി ഇരിക്കും. ജോലി ചെയ്ത് വിയര്‍ത്ത് അച്ഛന്‍ വിശ്രമിക്കുമ്പോള്‍, വിയര്‍പ്പും നക്കി അവന്‍ അച്ഛന്‍റെയരികില്‍ തന്നെ ചുരുണ്ട് കൂടും. വൈകുന്നേരങ്ങളില്‍ അച്ഛന്‍ പുറത്തേക്ക് പോകുമ്പോള്‍ അച്ഛന്‍റെ സൈക്കിളിനു പിന്നാലെ നിഴലുപോലെ പപ്പുവും കൂടെപ്പോകും. വൈകുന്നേരങ്ങളിലെ സീരിയല്‍ സമയങ്ങളില്‍ അച്ഛന്‍റെ കസേരയുടെ താഴെ അവനും ഇരിക്കും .
അങ്ങനെയിരിക്കെയാണ് ഒരു ബന്ധുവിന്‍റെ കല്യാണത്തിനായി അച്ഛന്‍ വീട്ടില്‍ നിന്നും പോയത്. രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞേ തിരിച്ചു വരുമായിരുന്നുള്ളൂ. പപ്പുവിനെ അഴിച്ചു വിട്ട സമയം ആയിരുന്നു അച്ഛന്‍ പുറപ്പെട്ടത്. പപ്പു കറങ്ങിത്തിരിഞ്ഞു വീട്ടില്‍ വന്നപ്പോള്‍ അച്ഛനെ കാണ്മാനില്ല. കുറെ നേരം പുറത്തേക്ക് പോയി പാവം നിരാശനായ് മടങ്ങിയെത്തി. വൈകുന്നേരം ആയപ്പോഴേക്കും അവന്‍റെ ക്ഷമ നശിച്ചു. ഉമ്മറപ്പടിയില്‍, വഴിയിലേക്ക് കണ്ണും നട്ട് അവന്‍ കാത്തിരുന്നു. വീടിനുള്ളില്‍ ഒരു അനക്കം കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ അവന്‍ ഓടി അകത്തെത്തി അച്ഛനെത്തിരഞ്ഞു. ആട്ടിന്‍ കൂടില്‍ ഒരു അനക്കം കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ പാഞ്ഞെത്തി അച്ഛനെ തിരഞ്ഞു. വീടിനു ചുറ്റും ഒരായിരം തവണ നടന്നു. എല്ലാ മുറികളിലും ഇടയ്ക്കിടെ പരിശോധിച്ചു.. അച്ഛന്‍ സ്ഥിരം പോകുന്ന വഴികളില്‍, കടകളില്‍,വീടുകളില്‍, അവന്‍ അച്ഛനെ തേടി അലഞ്ഞു; അച്ഛനെ മാത്രം കണ്ടില്ല! ആ ദിവസങ്ങളില്‍ അവനെ കെട്ടിയിട്ടിരുന്നില്ല. എങ്കിലും വീടിന്റെ കാവല്‍ അവന്‍ സ്വയം ഏറ്റെടുത്ത് ചുറ്റുവട്ടത്ത് തന്നെ കറങ്ങി. അച്ഛന്‍റെ സ്വന്തം സ്വത്തുക്കളായ ആടുകളേയും കോഴികളേയും കൃഷിയും പിന്നെ അമ്മയേയും സ്വന്തം പോലെ അവന്‍ സംരക്ഷിച്ചു കൊണ്ട് നടന്നു. അപരിചിതമായ ഒന്നിനേയും അടുപ്പിക്കാതെ!
മൂന്നാം ദിവസം അവന്‍ പുറത്തൊന്നു പോയ നേരത്ത് അച്ഛന്‍ തിരിച്ചെത്തി. അച്ഛന്‍ അകത്തേക്ക് എത്തിയ നേരം എവിടെ നിന്നോ അവന്‍ പാഞ്ഞെത്തി. ആദ്യം ഒരുപാട് ദേഷ്യത്തോടെ കുരച്ചു. പിന്നെ അത് സങ്കടം പറച്ചിലായി മാറി. പിന്നെ സന്തോഷമായി മാറി. ഉടുത്ത വസ്ത്രം മാറ്റാന്‍ പോലും സമ്മതിക്കാതെ ശരീരത്തില്‍ കയറിയും കാലില്‍ നക്കിയും മടിയില്‍ കയറിയും അവന്‍ അവന്‍റെ സന്തോഷം പ്രകടിപ്പിച്ചു, നേഴ്സറി ക്ലാസ്സിലെ കുട്ടി സ്വന്തം അമ്മയെ കണ്ടത് പോലെ!
കാലം കഴിഞ്ഞു പോയിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു. അപ്രതീക്ഷിതമായി, ആരെയും കാത്തു നില്‍ക്കാതെ, ഒരുവാക്ക് പോലും പറയാതെ, ഒരു യാത്ര പോലും ചോദിക്കാതെ അച്ഛന്‍ തനിച്ചു യാത്രയായി. കരഞ്ഞു കരഞ്ഞ് എഴുന്നേല്‍ക്കാന്‍ പോലും വയ്യാതെ അമ്മയും ചേച്ചിയും, തകര്‍ന്നു തരിപ്പണമായ ഞാനും!
ഒരു വര്‍ഷത്തെ പ്രവാസത്തിനു ശേഷം മടങ്ങി വന്നതായിരുന്നു ഞാന്‍. ചടങ്ങുകളൊക്കെയായി രണ്ടു ദിവസങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞു. പപ്പുവിനെ വീട്ടില്‍ എവിടെയും കാണുന്നില്ലായിരുന്നു. ഞാന്‍ ചേച്ചിയോട് ചോദിച്ചു,
"പപ്പു എവിടെ, കണ്ടില്ലല്ലോ?"
"അവന്‍ അന്ന് പോയതാ, പിന്നെ വന്നില്ല, എവിടെപ്പോയോ ആവോ!"
ഞങ്ങള്‍ കാത്തിരുന്നു അവനു വേണ്ടി. മരിച്ച നാലാം ദിവസം വൈകീട്ട് ഞാന്‍ പുറത്തു നിന്നും മടങ്ങി വരുകയായിരുന്നു. പറമ്പിലൂടെ നടന്നു വരുമ്പോള്‍ പെട്ടെന്ന് കാലിന്റെ പുറകില്‍ എന്തോ തട്ടുന്നു. ഞാന്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോള്‍ അത് അവനായിരുന്നു, പപ്പു! ഞാന്‍ കുനിഞ്ഞു അവന്‍റെ അടുത്തിരുന്നു. ഞാന്‍ പിടിക്കാന്‍ നോക്കുമ്പോള്‍ കൊച്ചു കുട്ടികളെപ്പോലെ കുതറി ഓടാന്‍ ശ്രമിക്കാറുള്ള പപ്പു അടങ്ങിയൊതുങ്ങി എന്റെ അരികില്‍ നിന്നു...അവന്റെ ശിരസ്സില്‍ അരുമയോടെ തലോടി ഞാന്‍ അവനോടു പറഞ്ഞു,
"എടാ പപ്പു, നമ്മുടെ അച്ഛന്‍ പോയി... ഡാ, നീ സങ്കടപ്പെടണ്ടട്ടോ, പൊക്കോട്ടെ അച്ഛന്‍..."
അവന്‍ എന്‍റെ മുഖത്ത് തന്നെ നോക്കി നിന്നു. അവന്‍ വന്നെന്നറിഞ്ഞ് അമ്മയും ചേച്ചിയും പുറത്തേക്ക് വന്നു. എന്‍റെ കൂടെ വീട്ടിലേക്ക്‌ വന്ന അവന്‍ പുറത്തു നിന്ന് ദയനീയമായി ഒന്ന് മോങ്ങി. പിന്നെ വീടിന്‍റെ ഒരു വശത്തുകൂടി പുറകിലേക്ക് പോയി. വീട്ടില്‍ പോലും കയറാതെ! ഒരു നിമിഷത്തെ മൌനം ഒരു കൂട്ടക്കരച്ചിലിനു വഴിയൊരുക്കും എന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. പെട്ടെന്ന്‍ ആരോടെന്നില്ലാതെ പുറത്തേക്കു നോക്കി ദേഷ്യത്തില്‍ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു,
"അവനെല്ലാം അറിയാം, എന്തായാലും അവന്‍ തിരിച്ചു വന്നില്ലേ, ഇനി അതോര്‍ത്ത് ആരും ഇവിടെ കിടന്നു കരയരുത്, അവനറിയാം ഒക്കെ"
പിന്നീട് അടുത്ത വീട്ടിലെ സുജി ചേച്ചി വന്നപ്പോഴാണ് പറഞ്ഞത് ചടങ്ങുകള്‍ നടക്കുമ്പോഴൊക്കെ അവന്‍ അടുത്ത പറമ്പില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നത്രേ! അല്ലെങ്കില്‍ ഒരു മനുഷ്യനെ അവന്‍ ഇവിടേക്ക് കടക്കാന്‍ അനുവദിക്കാത്തതായിരുന്നു. അത്രയും ആളുകള്‍ വന്നിട്ടും അവന്‍ ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. മരിച്ച അന്ന് എല്ലാവരും ആശുപത്രിയിലായിരിക്കുമ്പോള്‍ ഇവന്‍ ഇതിലെ നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മണം പിടിച്ച് അടുത്തുള്ള കനാല്‍ ബണ്ടിലൂടെ കുറേ തവണ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. രണ്ടു തവണ ചേച്ചിയുടെ വീട്ടിലും ചെന്നിരുന്നു.
വേണ്ടപ്പെട്ടവരുടെ വേര്‍പാട് പലര്‍ക്കും പലവിധമായിരിക്കും... നമ്മള്‍ മനുഷ്യര്‍ അവരുടെ ദുഃഖം ചിലപ്പോള്‍ കരഞ്ഞെങ്കിലും തീര്‍ക്കുമായിരിക്കും. പാവം മിണ്ടാപ്രാണികള്‍ അവര്‍ എന്ത് ചെയ്യും? പത്തു ദിവസങ്ങള്‍ക്കു ശേഷമാണു അവന്‍ പിന്നെ തിരിച്ചു വന്നത്. പഴയ ഉത്സാഹമോ ചുറുചുറുക്കോ ഇല്ലാതെ, ഉറക്കെ ഒന്ന് കുരയ്ക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ, ആരെയും കാത്തിരിക്കാനില്ലാതെ, വഴിക്കണ്ണ്‍ നാട്ടാതെ, അവന്‍ ഉമ്മറപ്പടിയില്‍ കിടന്നു! തിരിച്ച് ഗള്‍ഫിലേക്ക് പോകേണ്ട ദിവസങ്ങളില്‍ ഞാന്‍ അവനോട് പറഞ്ഞേല്‍പ്പിച്ചിരുന്നു
"പപ്പു, നീ വേണം ഇവിടെ, എല്ലാം നോക്കിക്കോളണം, അമ്മയേയും, അച്ഛന്‍റെ സ്വന്തം സ്വത്തുക്കളായ ആടുകളേയും, കൃഷിയേയും എല്ലാം! നീ വേണം അവരെ നോക്കാന്‍”
അച്ഛന്‍റെ പ്രിയപ്പെട്ട "സ്വത്തുക്കള്‍" എല്ലാം നോക്കേണ്ടത് അവന്‍ തന്നെയാണ്.
കാരണം അവനായിരുന്നു ആ വേര്‍പാടിലൂടെ അനാഥനായത്!

(2016 July E-മഷിയില്‍  പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്)